Erzurum’da faaliyet gösteren meslek odalarının başkanlarına sormak gerekiyor: Bugüne kadar ne yaptınız?
Ama gerçekten… Fotoğraf vermek, protokolde görünmek, koltuğu korumak dışında esnaf için hangi somut adımı attınız?
Yıllardır aynı isimler, aynı koltuklar, aynı suskunluk…
Bu makamlar kutsaldır; çünkü esnafın alın terini, emeğini, ekmeğini temsil eder.
Ama ne yazık ki bazıları bu kutsal makamların başına adeta çökmüş durumda.
Ne çarşıya iniyorlar, ne dükkânın kapısını çalıyorlar, ne de derdi dinliyorlar.
Esnafın hali ortada:
Vergi yükü ağır, kira bel büküyor, enerji maliyetleri can yakıyor.
Peki meslek odaları nerede?
Bir basın açıklaması var mı?
Bir kamuoyu oluşturma çabası var mı?
Yok. Çünkü sessizlik en kolay yol.
Geçtiğimiz günlerde Erzurum’da, kışın tam ortasında tam 4 gün boyunca doğalgaz kesintisi yaşandı.
Soğukta kepenk açmaya çalışan, dükkânında müşteri ağırlayan esnaf perişan oldu.
Soruyorum:
Hangi oda başkanı çıktı da “Esnaf mağdur” dedi?
Hangi başkan yetkililere çağrıda bulundu?
Hangi oda esnafın yanında saf tuttu?
Cevap yine aynı: Hiçbiri.
Meslek odaları, esnafın sesi olması gerekirken, ne yazık ki koltuğun sessizliğini tercih ediyor.
Oysa o koltuklar babadan miras değil.
O makamlar ömür boyu tapulu mal da değil.
Şimdi seçim zamanı yaklaşıyor.
Ben buradan açıkça söylüyorum:
Eğer bu zihniyet değişmeyecekse, eğer esnaf yine yok sayılacaksa, üyeler sandığa gitmesin, oy kullanmasın.
Bu bir tepki değil, bu bir uyanıştır.
Çünkü gerçek güç koltukta oturanlarda değil, o koltuğu var eden esnaftadır.
Unutulmasın:
Esnaf konuşursa şehir konuşur.
Esnaf susarsa, şehir donar.
